رئیسجمهور آمد، تشکر کرد، رفت؛ اما خبرش کجا ماند؟
از قدیم گفتهاند حرمت امامزاده را متولی نگه میدارد. سالهاست مسئولان اتاقهای اصناف ایران و تهران تمام انرژی خود را صرفا یک هدف میکنند: کشاندن رئیسجمهور به مراسم روز ملی اصناف. امسال این هدف، برخلاف بسیاری از سالهای قبل، برآورده شد؛ اما آنچه پس از آن اتفاق افتاد، داستان دیگری بود.
امسال فرق داشت؛ رئیسجمهور آمد
اول تیرماه ۱۴۰۵، مسعود پزشکیان در سالن اجلاس سران حضور یافت و در سخنانی، نقش اصناف در روزهای سخت جنگ اخیر را برجسته خواند و از تلاش آنها برای جلوگیری از بحران در بازار و حفظ آرامش روانی جامعه قدردانی کرد. او همچنین وعده داد دولت مقررات دستوپاگیر صنفی را بازبینی خواهد کرد و از خانوادهی چند تن از شهدای صنفی و فعالان برگزیدهی این حوزه تقدیر شد. به این ترتیب، پس از سالها پیگیری، بالاترین مقام اجرایی کشور سرانجام پای میز اصناف نشست.
نقد و بررسی: پس رسانهها کجا بودند؟
با همهی اینها، روز ملی اصناف هیچگاه به یک تیتر مستقل و برجسته در صفحهی اول رسانههای بزرگ بدل نشد. در صفحات خلاصهی اخبار همان روز، نام رئیسجمهور و روز اصناف تنها یک لینک کوچک در میان دهها عنوان دیگر -از مذاکرات هستهای تا نتیجهی بازی تیم ملی فوتبال و قیمت گوشیهای موبایل- بود. حتی همین پوشش اندک هم عمدتاً حول محورهایی مثل وحدت ملی و مذاکرات شکل گرفت، نه دغدغههای واقعی صنفی مثل مالیات، رکود بازار یا تأمین اجتماعی. جستوجو در سایت اخبار خارجی هم نشانی از پوشش مستقل این روز پیدا نکرد.
ثبت در تقویم، یک تعهد است؛ نه یک تبریک
وقتی نام روزی در تقویم رسمی بهعنوان «روز ملی» ثبت میشود، این فقط یک لطف نمادین نیست؛ یعنی آن حوزه مهم تشخیص داده شده و باید هرساله جدی بازخوانی شود. چنین روزی فرصتی است تا اتاقهای اصناف برنامهها، مشکلات و منافع این بخش برای کشور را فهرست کنند، آن را به زبان ساده به مردم برسانند، از مردم یاری بخواهند، کمکی که میتوانند به دولت بکنند را نشان دهند و در عوض رفع موانع را از دولت بخواهند. بهبیان دیگر، روز ملی اصناف باید یک بازنگری سالانه باشد؛ نه یک سرخط یکروزه که با غروب آفتاب فراموش میشود.
ریشهی مشکل کجاست؟
پاسخ را باید در بیتوجهی مسئولان صنفی به رسانه جست. هیچ رویدادی –حتی با حضور رئیسجمهور– خودبهخود خبر نمیشود؛ هر رویداد به یک «پیوست رسانهای» نیاز دارد. نشانههای غیبت این پیوست روشن است:
– نبود بیانیهی مطبوعاتی با زاویهی خبری مشخص پیش از مراسم
– نبود نشست خبری مستقل با خبرنگاران حوزهی اقتصادی
– نبود سخنگوی صنفی برای تبیین خواستهها، مستقل از سخنان مقام دولتی
نتیجه این شد که بزرگترین دستاورد ارتباطی چندسالهی اتاقهای اصناف، در رسانهها به اندازهی یک خط زیرنویس ارزش پیدا کرد.
راهحل چیست؟
اگر اتاقهای اصناف میخواهند سال آینده این داستان تکرار نشود، باید:
1. یک مسئول رسانهای دائمی و حرفهای تعیین کنند، نه یک وظیفهی فرعی برای روابط عمومی.
2. برای هر رویداد مهم، پیوست رسانهای کامل (بیانیه، عکس، ویدئو، زاویهی خبری مشخص) آماده کنند.
3. خبرنگاران حوزهی اقتصادی را با اطلاعات دستاول و اختصاصی به سراغ خود بکشانند.
4. پوشش را به پیش و پس از رویداد هم گسترش دهند، نه فقط همان روز.
جمعبندی
روز ملی اصناف امسال یک گام بزرگ به جلو برداشت –حضور رئیسجمهور– اما به همان اندازه هم به عقب رفت: نادیده ماندن آن در رسانهها. تا وقتی مسئولان صنفی رسانه را ابزاری جانبی بدانند نه رکنی اصلی، این الگو هرسال تکرار خواهد شد؛ حتی اگر رئیسجمهور بعدی هم بیاید.
