پایداری ساختار اجرایی کشور در شرایط بحرانی، لزوم تفکیک میان تورم ناشی از زنجیره تولید و تخلفات قیمتی در بازار عرضه را دوچندان کرده است؛ دغدغهای که کارشناسان معتقدند از طریق افزایش اختیارات استانی، گرهگشایی از چالشهای مالی اصناف و تبیین دقیق تغییرات ساختاری برای افکار عمومی، کاملاً قابل مدیریت و هدایت خواهد بود.
رویارویی بیسابقه در اتاق فرمان مایک منسفیلد و استیضاح پنهان دولت
نشست اضطراری و از پیش تعییننشدهای که با حضور تاد بلانش، سرپرست وزارت دادگستری آمریکا و تیمی از مشاوران ارشد و دستیاران قانونگذاری کاخ سفید در نزدیکی صحن اصلی سنا برگزار شد، به یکی از پرتنcontentترین، جنجالیترین و بیسابقهترین صحنههای تقابل درونحزبی در سالهای اخیر تبدیل شد. این تیم حکومتی با هدف متقاعد کردن، توجیه و آرام ساختن سناتورهای بدبین درباره یک بودجه جنجالی تحت عنوان «صندوق ضد تسلیحاتی» به ارزش بیش از ۱.۷ میلیارد دلار وارد این اتاق مجلل شده بود؛ صندوقی که مستقیماً از سوی دونالد ترامپ ترویج و حمایت میشد. با این حال، چهرههای کلیدی، پرنفوذ و وفادار به جریان محافظهکار، از جمله سناتور تام کاتن از ایالت آرکانزاس، به هیچ وجه حاضر به پذیرش این طرح نشدند. کاتن با اتخاذ رویکردی تهاجمی، تند و بیتعارف در حضور جیمز برید، مدیر امور قانونگذاری کاخ سفید، اصل و اساس این اقدام را زیر سوال برد و به صراحت پرسید که چه کسی فکر کرده این یک ایده خوب است و چرا چنین زمانبندی نامناسبی برای رونمایی از آن انتخاب شده است؟
گزارشهای دریافتی از این جلسه دو ساعته که در اتاق مایک منسفیلد جریان داشت، حکایت از آن دارد که تام کاتن به هیچ وجه در این موضع تنها نبوده است؛ بلکه بیش از دهها سناتور ارشد جمهوریخواه، سرپرست وزارت دادگستری را تحت فشار شدید و بازجوییهای پیاپی قرار دادند. آنها علاوه بر زیر سوال بردن ماهیت حقوقی و اخلاقی این صندوق، صراحتاً هشدار دادند که اصرار بر این طرح میتواند لایحه حیاتی و چند ده میلیارد دلاری بودجه فرامرزی، امنیت داخلی و تامین مالی آژانسهای مهاجرتی (ICE) را به طور کامل فلج کند و به بنبست بکشاند. سناتور تد کروز از ایالت تگزاس نیز بعدها در پادکست اختصاصی خود اعتراف کرد که این نشست، یکی از هولناکترین، خشنترین و پرتنزلترین جلساتی بوده که در تمام دوران حضورش در سنا شاهد آن بوده است. به گفته کروز، عبارت «آتشین» حتی نمیتواند عمق بحران آن اتاق را توصیف کند، چرا که کار به جایی رسیده بود که برخی از سناتورها بر سر نماینده حقوقی کاخ سفید فریاد میکشیدند.
ریشههای سیاسی طغیان علیه تصمیمات کاخ سفید و سقوط آزاد آمارها
بررسی رفتارهای قانونگذاران نشان میدهد که این نافرمانی جمعی و شگفتانگیز، یک شبه به وجود نیامده، بلکه واکنشی انباشتشده و فرسایشی به تداوم سیاستهای ترامپ در ترجیح دادن تسویهحسابهای شخصی و پروژههای انفرادی بر برنامههای کلان تقنینی و قانونگذاری حزب است. برای بیش از یک سال، سناتورهای جمهوریخواه تسلیم و فرمانبردار خواستههای کاخ سفید بودند؛ از تایید گزینههای جنجالی و چالشبرانگیز کابینه گرفته تا اعطای اختیارات تام به رئیسجمهور در وضع تعرفههای تجاری و حتی همسویی با سیاستهای جنگی در قبال خاورمیانه و ایران. اما نقطه عطف این شکاف عمیق زمانی شکل گرفت که رهبری کاخ سفید تصمیم گرفت در انتخابات درونحزبی تگزاس، به طور ناگهانی از کن پکستون، دادستان کل جنجالی و متهم به فساد این ایالت، در برابر سناتور جان کورنین حمایت کند. جان کورنین یک چهره به شدت محبوب، باسابقه و از ستونهای اصلی سرمایهگذاری حزب در سنا است که طی سالهای گذشته بیش از ۴۰۰ میلیون دلار برای رقبای انتخاباتی و همکارانش اعانه جمعآوری کرده است. سناتورهای جمهوریخواه این اقدام ترامپ را یک رفتار بیپروا، مخرب و توهینآمیز به یک همکار ارشد تلقی کردند که میتواند کرسی حیاتی تگزاس را در پاییز آینده به خطر بیندازد؛ کرسی که حزب در شرایط فعلی به هیچ وجه توان ریسک روی آن را ندارد. سناتور سینتیا لومیس از ایالت وایومینگ پس از شنیدن این خبر نتوانست احساسات خود را پنهان کند و با چشمانی اشکبار هشدار داد که این لجبازی سیاسی اکنون برای حزب یک ثروت کلان هزینه برخواهد داشت تا بتواند این کرسی را حفظ کند.
همزمان با این شکاف داخلی، دادههای آماری جدیدترین نظرسنجی مشترک وال استریت ژورنال که در اواسط ماه می ۲۰۲۶ انجام شده، نشان میدهد که میزان رضایت عمومی از عملکرد اجرایی دونالد ترامپ به شدت سقوط کرده و به مرز ۴۱ درصد رسیده است، در حالی که ۵۷ درصد از واجدین شرایط صراحتاً مخالفت خود را با سیاستهای او اعلام کردهاند. این ریزش جدی پایگاه رای، به ویژه در میان طرفداران سرسخت حزب جمهوریخواه بیشتر خود را نشان میدهد؛ جایی که آمار حمایت مطلق از ترامپ از ۷۵ درصد در ژانویه به ۵۷ درصد در ماه می کاهش یافته است. این نظرسنجی همچنین نشان میدهد که در سبد رای کلی کنگره، دموکراتها با ۴۸ درصد در مقابل ۴۰ درصد از جمهوریخواهان پیشی گرفتهاند. این آمار ناامیدکننده، زنگ خطر را برای حفظ اکثریت شکننده ۵۳ به ۴۷ جمهوریخواهان در سنا به صدا درآورده و انگیزه سناتورها را برای فاصلهگذاری با تصمیمات چالشبرانگیز مرکز قدرت تقویت کرده است تا در انتخابات میاندوره قربانی رفتارهای کاخ سفید نشوند.
انجماد بودجههای نظارتی مرزی و سایه بنبست در لوایح فدرال
منشا اصلی بدبینی شدید نخبگان به این صندوق مالی جدید که بیش از نیمی از کنفرانس جمهوریخواهان با آن مخالفت کردهاند، ساختار حقوقی و اهداف پشت پرده آن است. این صندوق ۱.۷۷۶ میلیارد دلاری در پی حلوفصل یک پرونده قضایی ایجاد شده که در آن ترامپ از دولت خود شکایت کرده بود و یک قاضی فدرال ددلاین شدیدی برای شفافسازی آن تعیین کرده بود. منتقدان هر دو طیف سیاسی این صندوق را به عنوان یک «بودجه اختصاصی غیرشفاف و مشکوک» (Slush Fund) تعبیر میکنند که قرار است مبالغ هنگفتی را به عنوان غرامت به افرادی پرداخت کند که مدعی آزار سیاسی هستند؛ از جمله برخی از عاملان حوادث ششم ژانویه ۲۰۲۱ که به کاپیتول هیل حمله کردند. علاوه بر این، اصرار کاخ سفید بر گنجاندن یک ردیف بودجه یک میلیارد دلاری دیگر برای تامین امنیت سالن رقص اختصاصی کاخ سفید (که ترامپ قبلاً قول داده بود هزینهاش از کمکهای خصوصی تامین شود)، خشم سناتورها را دوچندان کرده است. سناتور بیل کسیدی از ایالت لوئیزیانا که خود اخیراً پس از حمایت ترامپ از رقیبش در انتخابات ابتدایی شکست خورد، صراحتاً اعلام کرد که کاخ سفید خودش را در بنبست قرار داده و کنگره هیچ دخالتی در این بیراهه نداشته است. سناتور لیزا مورکوفسکی از آلاسکا نیز این اقدام دولت را به منزله «پرتاب یک بمب» در مسیر فرآیند قانونگذاری توصیف کرد.
این جدال داخلی روند تصویب لایحه اعتبارات آژانسهای مهاجرتی و مرزبانی (ICE) را که قرار بود پیش از ضربالاجل اول ژوئن نهایی شود، کاملاً متوقف و منجمد کرده و تصمیمگیری به ماههای آینده موکول شده است. در حالی که ترامپ در شبکه اجتماعی خود (تروث سوشال) به شدت به سناتور تام تیلیس حمله کرده و او را به همراهی با جمهوریخواهان بدلی (RINO) متهم کرده است، تیلیس در پاسخی کوبنده اعلام کرد که این کارهای احمقانه در حال نابود کردن شانس پیروزی حزب در انتخابات است. در نهایت، جان ثون، رهبر اکثریت سنا صراحتاً تاکید کرده است که دولت باید پیشنهادات و اصلاحات جدیدی برای حل این بحران ارائه دهد؛ چرا که در غیر این صورت، با یک نافرمانی و شورش تمامعیار در صحن علنی مواجه خواهد شد و نخبگان حزب دیگر حاضر نیستند به خاطر اهداف شخصی کاخ سفید، آینده سیاسی خود و اکثریت کنگره را به قمار بگذارند.
